मुख्य समाचारफ्रन्ट पेजसमाचारदृष्टिकोणअर्थअन्तर्वार्तामल्टिमिडियाखेलकुदविश्वप्रवासकोरोना अपडेटकर्नर किकसम्पादकीयस्वास्थ्य र जीवनशैली१३औँ वार्षिकोत्सव विशेषांकसाहित्यफिचरलाेकसेवा१४औँ वार्षिकोत्सव विशेषांकप्रेरक प्रसंग१२औँ वार्षिकोत्सव विशेषांकसप्तरंगटर्निङ प्वाइन्ट्स-२०१९टर्निङ प्वाइन्ट्स-२०२०प्रदेशब्लगEnglishटर्निङ प्वाइन्ट्स-२०२१
  • वि.सं २०७८ मङ्सिर १६ बिहीबार
  • Thursday, 02 December, 2021
नयाँ पत्रिका
२०७७ कार्तिक ४ मंगलबार ०७:४८:००
Read Time : < 1 मिनेट
Read Time : < 1 मिनेट
नयाँ पत्रिका
२०७७ कार्तिक ४ मंगलबार ०७:४८:००

पाउलो कोएलोले आफ्नो ब्लगमा एउटा घटनाबारे सविस्तार लेखेका छन् । उनका ससुराबाले आफ्नो मृत्युभन्दा केही समयअघि परिवारका सबै सदस्यलाई बोलाए । सबैलाई सँगै राखेर भने, ‘मृत्युलाई म हाम्रा लागि दोस्रो दुनियाँमा प्रवेश गर्ने मार्गका रूपमा लिन्छु । म यो संसारबाट गएपछि तिमीहरूलाई एउटा सन्देश पठाउनेछु कि अरूको भलाइका लागि काम गर्नु नै जीवनको सबैभन्दा महत्वपूर्ण उद्देश्य हो ।’ केही समयपछि ससुराको मृत्यु भयो । 

उनकै इच्छाअनुसार दाहसंस्कार गरियो  र उनको अस्थि समुद्रमा विसर्जन गरियो । पाश्र्वमा उनको सबैभन्दा प्रिय संगीत रेकर्डरमा बजिरह्यो । परिवारका सदस्यलाई सम्बोधन गरेको दुई दिनपछि उनले संसार छाडेका थिए ।

साओ पाउलोमा उनको अन्तिम दाहसंस्कारको व्यवस्था गरिएको थियो । परिवारका सदस्य अस्थिपात्र, संगीतको क्यासेट र टेप रेकर्डर लिएर त्यहाँ पुगे । तर, त्यहाँ एउटा समस्या आइपर्‍यो । 

अस्थिपात्रको ढक्कन धेरै बोल्ट लगाएर बन्द गरिएको थियो । त्यसलाई कसैले खोल्न सकिरहेका थिएनन् । सहयोगका लागि पनि त्यहाँ कोही थिएन । नजिकै एकजना भिखारी थियो ।

हामी समस्यामा परेको देखेर ऊ हामीनजिक आयो र भन्यो, ‘कुनै समस्या छ हो ?’ मृतकका छोराले भने, ‘मेरा पिताको अस्थि  यसमा बन्द छ र यसलाई खोल्नका लागि पेचकस छैन ।’ ‘तपाईंका बुबा असल व्यक्ति हुनुहुँदो रहेछ, किनभने मसँग पेचकस छ,’ भिखारीले झोलामा हात हाल्दै पेचकस निकालेर दियो ।