नवयुग श्रेष्ठ नेपाली राष्ट्रिय फुटबल टोलीका स्ट्राइकर हुन् । सन् २०१५ मा २५ वर्षको उमेरमा राष्ट्रिय टोलीमा डेब्यु गरेका उनले २०१६ मा भारतमा भएको १२औँ दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग)मा नेपाललाई स्वर्ण दिलाउन मुख्य भूमिका निर्वाह गरेका थिए । गुवाहाटीस्थित इन्दिरा गान्धी रंगशालामा भारतविरुद्धको भिडन्तमा उनकै गोलमा नेपालले २–१ ले स्वर्ण जित्यो । नेपालले त्यो समयमा एक वर्षभित्र १२औँ सागसहित बंगबन्धु कप र एएफसी सोलिडारिटी कप जितेको थियो । तीनवटै उपाधि जित्दा श्रेष्ठले महत्वपूर्ण योगदान दिएका थिए । राष्ट्रिय टोलीबाट ५० खेलमा आठ गोल गरेका नवयुगले भारतलाई हराउँदै फुटबलतर्फ स्वर्ण पदक जिताउँदाको क्षण नयाँ पत्रिकाकर्मी रमेश सुवेदीलाई यसरी सुनाए:
सन् २०१५ मा पुनेमा भारतसँग भएको मैत्रीपूर्ण खेलबाट राष्ट्रिय टोलीमा डेब्यु गरेँ । त्यसयता टोलीमा निरन्तर रूपमा पर्न थालेँ । १२औँ साग हुनुअघि बंगलादेशले सन् २०१६ मा बंगबन्धु कप आयोजना गरेको थियो । हामीले ढाकामा निकै राम्रो प्रदर्शन गर्यौँ । बालगोपाल महर्जनको प्रशिक्षणमा नेपाली टोली थियो । प्रतियोगितामा बहराइनले यू–२१ टोली पठाएको थियो । यसै टोलीलाई फाइनलमा ३–० ले हरायौँ । मैले बंगबन्धुमा माल्दिभ्सविरुद्ध एक ह्याट्रिकसहित सर्वाधिक चार गोल गरेँ ।
बंगलादेशबाट फर्केपछि १२औँ सागको तयारी भयो । भारतले नाकाबन्दी लगाइरहेको समयमै हामी फुटबल खेल्न गुवाहाटी गयौँ । त्यसवेला गुवाहाटी र सिलोङमा साग खेल आयोजना भएको थियो । फुटबल प्रतियोगिता भने गुवाहाटीमा राखिएको थियो ।
नेपालको टोली काँकडभिट्टा हुँदै भारतको बागडोरामा पुग्यो । बागडोराको विमानस्थलबाट हामी सीधै गुवाहाटी पुगेका थियौँ । भारतमा प्रशिक्षण भइरहँदासम्म नेपालले स्वर्ण जित्नेमा कसैलाई विश्वास थिएन । सधैँ दक्षिण एसियाली खेलकुदमा भारत नै सुरुको दाबेदारी राष्ट्र हुने गर्छ । फेरि घरेलु भूमिमा आयोजना भइरहेको प्रतियोगितामा भारतलाई नै फुटबलको स्वर्ण विजेता राष्ट्रका रूपमा हेरियो । यसकारण नेपाललाई स्वर्ण पदकको दाबेदार टोली भनी कसैले पत्याएका थिएनन् ।
प्रशिक्षणका क्रममा पनि कसैले स्वर्णपदक जितेर फर्कने आशा गरेका थिएनन् । हामीले समूह चरणदेखि उत्कृष्ट नतिजा निकाल्दै गयौँ । खेल्ने क्रममा हामीले सहजै सेमिफाइनलको स्थान बनायौँ । हाम्रो समूहमा बंगलादेश चार अंकसहित शीर्ष स्थानमा रह्यो । नेपाल तीन अंकसहित दोस्रो भएर अन्तिम चारमा पुगेको थियो । मैले समूहमा भुटानविरुद्ध ह्याट्रिक गोल गरेको थिएँ । पहिलो हाफमा एक र दोस्रो हाफमा थप दुई गोल गरी ह्याट्रिक पूरा भयो । समग्रमा हामीले भुटानविरुद्ध ५–० को जित निकाल्यौँ ।
सेमिफाइनलमा माल्दिभ्सविरुद्ध ह्याट्रिक
१२औँ सागमा नेपाल सुरुमा सेमिफाइनलको दाबेदार थिएन । प्रत्येक खेलमा सुधारेर प्रदर्शन गर्यौँ । साथसाथै दिन–प्रतिदिन राम्रो प्रदर्शन भयो । यसरी खेल्दै जाँदा सेमिफाइनल स्थान सुरक्षित गर्यौँ । फाइनल प्रवेशका लागि नेपालको प्रतिद्वन्द्वी माल्दिभ्स थियो । खेलमा माल्दिभ्सविरुद्ध नेपालले पहिला दुई गोल गर्यो । अन्जन विष्ट र मेरो एक गोलसँगै नेपालले अग्रता लियो । मध्यान्तरपछि माल्दिभ्सले गोल फर्कायो । रमाइलो पक्ष के रह्यो भने मध्यान्तरपछिको खेल प्रतिस्पर्धात्मक बनेको थियो । यस समयमा दुवै पक्षबाट लगातार गोल गरिरहेका थियौँ ।
खेलको अतिरिक्त समयमा गोलकिपर विकेश कुथूको गल्तीका कारण माल्दिभ्सले ३–२ को अग्रता लियो । त्यही अतिरिक्त समयमा मैले नेपाललाई ३–३ को बराबरीमा ल्याएँ । निर्धारित ९० र अतिरिक्त ३० मिनेटको खेल सकिने अवस्थामा थियो । बक्सभित्र घुलमिलमा प्लेसिङ गरेको बलमा गोल भयो । दायाँ खुट्टाले हानेको बल नै निर्णायक बन्यो । मेरो ह्याट्रिक पूरा भयो । यसअघि मैले बंगबन्धुमा माल्दिभ्सविरुद्ध ह्याट्रिक गरेको थिएँ ।
नाकाबन्दी बिर्साउने त्यो गोल
कसैले विश्वास नै नगरेको समयमा नेपाल १२औँ सागको फुटबल स्पर्धाको फाइनलमा पुग्यो । अर्कोतिर नेपालको परस्पर प्रतिस्पर्धी भारत हाम्रो प्रतिद्वन्द्वी रह्यो । माल्दिभ्सलाई अन्तिम मिनेटमा हराएपछि हामी सबै खेलाडी उत्साहित भयौँ । अब नेपालले भारतलाई पनि हराउनेछ । त्यस समयमा भारत र नेपालबीचको उपाधि भिडन्तलाई अर्कै रूपमा हेरिएको थियो ।
नेपालको संविधानप्रति असन्तुष्टि जनाउँदै भारतले नाकाबन्दी लगाएको थियो । भारतको नाकाबन्दीको समयमा नेपाली जनतामा चर्को रिस थियो । नाकाबन्दीका कारण नेपाली जनताको दैनिकी कष्टकर बनेको थियो । खेलाडीमा पनि त्यसको इख बेग्लै थियो ।
नाकाबन्दी लगाएको भारतलाई उनीहरूकै भूमिमा हराउने उच्च मनोभाव हामीसँग थियो । यसले पनि खेलाडीमा छुट्टै ऊर्जा दियो । उपाधि मात्र नभएर भारतविरुद्ध नाकाबन्दीको बदलासमेत लिन सकिन्छ भन्ने थियो । फाइनलमा हाम्रो ऊर्जा भनेको यही इख थियो । भारत र नेपाली खेलाडी इन्दिरा गान्धी रंगशालामा उत्रियौँ । भारतले पेनाल्टीमा गोल गर्दै पहिलो हाफमा १–० को अग्रता लियो । हाफटाइमपछि चेन्जिङ रुममा खेलाडीबीच एकले अर्कालाई हौसला दिने काम भइरहेको थियो । हामीले भारतलाई हराउन सक्छौँ भन्नेजस्ता शब्द बारम्बार सुनिन्थे ।
चेन्जिङ रुमबाट मैदानमा जाँदा हामीमा फरक जोस थियो । दोस्रो हाफमा हामीले फ्रिकिक पायौँ । भारतको पोस्टभन्दा २० यार्ड टाढाबाट नेपालले फ्रिकिक प्रहार गर्ने अवसर पाएको थियो । सो अवसरलाई प्रकाश बुढाथोकीले सदुपयोग गरे । उनको गोललाई दुर्लभ भन्नुपर्छ । अहिले त्यो गोलबारे निकै चर्चा हुन्छ । त्यो गोलपछि खुसीयाली मनायौँ । तर, १–१ को बराबरीमा यतिकै खेल कहाँ सकिन्थ्यो र ?
खेलको ७०औँ मिनेटमा एउटा टर्निङ प्वाइन्ट आयो । लेफ्ट कर्नरबाट प्रकाशले भारतीय रक्षकलाई बिट गरी बल क्रस गर्यो । म बक्सभित्रै थिएँ । भारतका उत्कृष्ट रक्षक सन्देश झिंगन र मसँगै थियौँ । उसले बल रोक्न हेडिङ गर्यो । म ठयाक्कै ऊभन्दा पछाडि थिएँ । झिंगनले बल भेट्टाउन सकेन । त्यसवेला मेरो टाइमिङ मिल्यो । एकैपटक मेरो जम्प र स्विङ पनि ठ्याक्कै मिल्यो । मैले एक्रोब्याटिक गोल गरेँ । मेरो यस गोलसँगै नेपाल भारतविरुद्धको स्वर्ण भिडन्तमा २–१ ले अगाडि रह्यो । पछि मेरो निर्णायक गोलले नै नेपाली फुटबलले सागमा २३ वर्षपछि स्वर्ण पदक जित्यो ।
गोलपछिको मुभमेन्ट मलाई याद हुँदैनथ्यो । जब मैदान पछाडि फर्केर हेर्थेँ, तब म त साथीहरूभन्दा निकै टाढा हुन्थेँ । कहिले दर्शकतिर जाने, कहिले मैदानको कुनै कुनामा जाने गर्थेँ । भारतविरुद्धको निर्णायक गोल गर्दा मैले यसै गरेको थिएँ । वास्तवमा त्यो गोल करिअरकै स्मरणीय थियो ।
